با اهل درد شرح غم خود نمي كنم

لقمه ات در خور او هست که نزدش ببری؟

پول بی شبهه و سالم زهمه دارایی ات

داری آن قدر که یک هدیه برایش بخری؟

حاضری گوشی همراه تو را چک بکند ؟

با چنین شرط که در حافظه اش دست نبری؟

واقفی بر عمل خویش تو بیش از دگران

می توان گفت تو را شیعه اثنی عشری ؟

افسردگی ام شدید شد　

                                       کافی نیست؟

این جسم شبیه بید شد　

                                      کافی نیست؟

             گفتی که به پای تو بمانم اقا

موهای سرم سفید شد　

                                  کافی نیست؟

ما با تو که روبرو شدیم آقا جان!

پیش تو بی آبرو شدیم اقا جان!

خواندیم تو را و خودمان خوابیدیم

چوپان دروغگو شدیم آقا جان!

نه شرم و حیا، نه عار داریم از تو

اما گله بی شمار داریم از تو

ما منتظر تو نیستیم آقاجان

تنها همه «انتظار» داریم از تو

ساعات عمرمن همگی غرق غم گذشت

دست مرا بگیرکه آب ازسرم گذشت

تا کی غروب جمعه ببینم که مادرم

یک گوشه بغض کرده که این جمعه هم گذشت

مولا، شمار درد دلم، بی نهایت است

تعداد درد من به خدا از رقم گذشت

ما ساکن عصر جمعه هاییم

تو منتظری که ما بیاییم

غربت چه حکایت غریبیست　

آقا تو کجا و ما کجاییم

  اللهم عجل لولیک الفرج

گر نیایی فقیر می میرم»　

مثل دنیا حقیر می میرم　

چون کبوتر که در قفس حبس است　

تک و تنها اسیر می میرم　

ای شکوه ترنم باران　

در فراقت کویر می میرم　

توی شهر دلم زمین لرزه است　

زیر آوار پیر می میرم　

بی تو زجرآور است جان کندن!　

وای بر من؛ چه دیر می میرم!　

تو بیا، می خورم قسم به خدا　

چون بگویی بمیر، می میرم　

«مهدیا  ای تمام هستی من　

گر نیایی فقیر می میرم

طاقت ز كف دلم پریده

دل هم شده مرغ سر بریده　

مارا نبود دگر صبوری　

دور از نظرم ،بس است دوری

دلگرمیه روزگار دلسرد　

ای رفته ز راه رفته برگرد

آقا سلام گرچه بلند است جایتان

می خواهم از زمین بنویسم برایتان

یک نامه حاوی همه حرفهای راست

　یک نامه از کسی که کمی عاشق شماست